Kijk, dit is nu Marco, althans dat dacht ik even. Persoonlijk ken ik Marco niet maar zijn vrouw inmiddels wel. Zijn vrouw heet Griet, is de tachtig reeds gepasseerd, heeft wit haar dat onder een heuse kerstmuts verscholen zit, draagt een dikke wollen sjaal van voor de oorlog en ze loopt afwisselend met een stok of rollator. Normaal zie je haar nooit want ze woont in Amsterdam, maar met de kerst betrekken ze altijd een vakantiehuisje op het eiland. Dan is Amsterdam te druk, zegt ze.

Ik kom haar tegen op een stoel voor de Wildeman waar ze even uitrust van haar ‘rondje Zierikzee’. ‘Het gaat vandaag weer iets beter hoor’, zegt ze, en ze houdt haar stok omhoog. ‘Met die rollator voel ik me zo’n oud mens’. Als ik haar vraag waar Marco is, kijkt ze me verongelijkt aan. ‘Die ouwehoer heb ik vandaag thuisgelaten. Ik was het helemaal zat met ‘m. Altijd dat eeuwige commentaar van hem over wat ik wel en niet mag kopen, dat ik al genoeg kerstprullaria en kerststukjes heb gekocht. Ik kan nooit eens op m’n gemak ergens iets langer blijven kijken, of meneer heeft alweer commentaar. Nee, het liefst loop ik alleen, dan hebben we ook geen last van elkaar. Wel zo rustig.’

‘Die ouwehoer heb ik vandaag thuisgelaten. Ik was het helemaal zat met ‘m.

In gedachten hoorde ik Marco al tekeergaan over al die kerstklerezooi in huis. Eerder had ze me al verteld over de drie kerstbomen, een blauw, rode en bonte die in het vakantiehuisje stonden opgesteld, en over de raamdecoraties en de kerststukjes die overal een plekje hadden. Ik had medelijden met Marco die toen overigens door haar bij café Marktzicht was neergezet. Dat was twee dagen geleden. Toen ze hem weer had opgepikt, had hij net iets teveel gedronken. Reden om hem dan maar thuis te laten, had ze gezegd.

Toen ik niet veel later langs café Marktzicht liep, dacht ik even Marco in de kerstman te herkennen. Dat kwam vooral door die glimlach.

 

[180]

Mistig
Fietsterreur

Pin It on Pinterest