INadat ik een paar kleine boodschappen op het Havenplein had gedaan en over de Mol terugliep richting de parkeerplaats, verzandde ik in een stoet met kinderen en ouders. Het was alweer enige tijd geleden dat ik zoveel kinderen tegelijk met een vrolijke en verwachtingsvolle uitdrukking op hun gezicht had zien lopen. Sinterklaas was aangekomen! Ook de ouders van de kinderen waren vrolijk gestemd, de pieten waren zwart.

Geen Piet te bekennen.

Voor mij liep een jong echtpaar met een jongetje en meisje, beide in de Sinterklaasleeftijd.
‘Vanavond mogen we onze schoentje zetten papa’, zei het jongetje met bravoure. ‘Zwarte Piet heeft het zelf gezegd’.
‘Kan niet! Wij hebben geen schoorsteen’, reageerde zijn jongere zusje.
‘Maar Dieuwertje zei dat dat niet geeft. Sinterklaas kijkt op internet. Dat heeft hij ook, toch papa?’
Het jongetje keek hoopvol naar zijn vader die enigszins verward reageerde door te wijzen en te roepen: ‘Kijk daar, daar lopen twee Pieten!

Het tafereeltje deed me denken aan mijn eigen kindertijd. Na het zetten van mijn schoen keken mijn zusje en ik dan altijd naar de daken van de huizen aan de overkant. Geen Piet te bekennen. Ik herinnerde me wat mijn vader dan altijd zei: ‘Als je goed kijkt, maar alleen als je héél goed kijkt, zie je de onzichtbare Pieten!’

Bijna wilde ik hetzelfde tegen het ventje zeggen.

Huisje
Bakfietsmoeder

Pin It on Pinterest