‘Gaat het zo mee?’, vraagt een wat oudere verkoopster terwijl ze het dekbedovertrek wat ik heb gekocht, aanreikt. Ik kijk haar even, schijnbaar vragend, aan en nog voordat ik antwoord kan geven vervolgd ze: ‘Ja, ziet u meneer, we mogen geen gratis plastic tasjes meer weggeven’. Ze wijst op een A-viertje dat aan de voorkant van de toog is geplakt.
Ik knik begrijpend.

‘Goed voor het milieu’, hoorde ik mezelf nog nagalmen. Nooit nam ik een boodschappentas mee.

‘Sorry hoor meneer, maar ik schaam me er bijna voor dat ik u bij wijze van service geen tasje meer kan aanbieden’, de verkoopster slaat haar handen op de wangen, de vingers iets gespreid, en staart me met de topjes van haar pinken tegen elkaar op haar lippen rustend, enigszins verontrust aan.
‘Ach, het geeft niet hoor, het is goed voor het milieu’, zeg ik en stop het dekbedovertrek bij de andere boodschappen in een plastic zak van de HEMA, groet de verkoopster en loop de winkel uit.

‘Goed voor het milieu’, hoorde ik mezelf nog nagalmen. Nooit nam ik een boodschappentas mee. Eén keer gedaan, de hele dag met een lege tas rondgelopen!
Bij de auto aangekomen laadde ik mijn boodschappen in. Zeven grote canvas boodschappentassen keken me vanuit de kofferbak bijna vragend aan.

Honderd
Uniek

Pin It on Pinterest