Een paar maanden geleden had ze uitgeroepen dat ze voorlopig niets meer met jongens wilde. Het was allemaal veel te verstikkend geweest. Het was allemaal wel leuk geweest, maar na een week hoefde ze hem echt niet elke dag meer te zien. En al die kleffe facebook-berichten gingen haar tegenstaan. Ze begon echt allergisch voor zoenfoto’s te worden. Rust had ze nodig, tijd voor haarzelf en haar vriendinnen.

Nee ze moeste even niets meer van jongens hebben, tot vorige week. Ze was hem in het grand café tegengekomen, ze hadden wat staan praten en koffiegedronken. Hij een stoere dubbele espresso, een doppio, zij een latte macchiato. Aan het einde van de middag hadden ze afgesproken om nog even een glas te drinken.

Het was gezellig, intiem en een wijntje maakte het compleet. Deze moest ze zien te houden. Ze dacht aan haar oma die zei dat de liefde van tegenwoordig net een spijkerbroek was, vroeger werd een kapotte broek genaaid en nu werd hij weggedaan voor een nieuwe.

Ze begon te beseffen wat verliefdheid was. Zware verliefdheid. Niet te vermijden verliefdheid, smoorverliefdheid.

Ze was altijd wel makkelijk geweest als het om jongens ging. Als er iets was dat haar niet zinde stonden ze vaak binnen no time aan de dijk.

Maar dit was totaal anders. Ze begon te beseffen wat verliefdheid was. Zware verliefdheid. Niet te vermijden verliefdheid, smoorverliefdheid. Ze had hem lang in zijn fonkelende ogen gestaard. Warm en week werd ze ervan. Nooit eerder had ze zulke sterke gevoelens voor een jongen gehad als voor hem. Nooit eerder was ze zó verliefd geweest.

En ja, hij was ook verliefd. Op z’n nieuwe telefoon.

 

[195]

 

Zonder
Trap

Pin It on Pinterest